Lieve Clarissa en Rutger,

Wat een fantastische en feestelijke dag is het vandaag! En kijk eens hoe mooi de locatie eruitziet. Fantastisch!!

We zijn hier allemaal samengekomen om de liefde tussen jullie twee bijzondere mensen te vieren. Jullie kennen elkaar door en door, vullen elkaar feilloos aan en gaan vandaag, op 25 september 2026, officieel 'ja' tegen elkaar zeggen. Twee unieke mensen, ieder met een eigen verhaal, die elkaar vonden en samen uitgroeiden tot het ijzersterke team dat hier vandaag voor ons staat.

Om te begrijpen waarom jullie zo perfect bij elkaar passen, moeten we terug naar de basis: jullie kindertijd. En geloof me, de signalen van jullie huidige karakters waren toen al overduidelijk aanwezig.

Ik begin met jou, Clarissa.

Jij groeide op als een zachtaardig, erg zorgzaam, maar vooral heel vastberaden meisje. Je ouders, Gerrit Jan en Janet, wisten al vroeg: Clarissa heeft een heel eigen willetje. Je nam absoluut niet alles klakkeloos van anderen over. Als kind trok je veel op met je vriendinnetjes Aris en Nadine. Samen gingen jullie naar gymnastiek, speelden jullie urenlang én deden jullie mee aan diverse mini-playbackshows. Als jij ergens je zinnen op zet, dan ga je er ook voor de volle 100 procent voor.

Naast de playbackshows had je twee enorme passies. Ten eerste: knutselen en creatief bezig zijn. Je kamer lag vol met creatieve projecten. Die creativiteit is vandaag de dag nog steeds overal om ons heen te zien op deze bruiloft. Kijk maar eens naar je prachtige trouwboeket. Daarin heb je de hartjes verwerkt van je overleden opa’s, oma en je tante Jerinde. Maar ook het creatief gemaakte gastenboek komt uit jouw handen. Je tweede passie? My Little Pony. Je had een gigantische verzameling. Je ouders kunnen opgelucht ademhalen dat je die fase hebt afgerond, al staan er nog steeds dozen vol met pony's op de zolder van Gerrit Jan en Janet.

Waar je trouwens ook een enorme verzameling van aanlegde, waren liters melk. Je dronk werkelijk liters melk per week. Het was zo extreem dat zelfs de moeders van je vriendinnetjes standaard extra pakken melk in huis haalden als jij kwam spelen. Toen je uiteindelijk uit huis ging, hielden je ouders bizar veel melk over in de koelkast.

Ondeugend was je eigenlijk nooit, maar vindingrijk wel! Gerrit Jan en Janet herinneren zich nog dat er eens een buurtbewoner aan de deur kwam: "Je dochter staat in de speeltuin." Je moeder Janet geloofde er niks van, je speelde immers braaf achter het huis en het hekje zat strak dicht. Wat bleek? De kleine Clarissa had haar driewieler vóór het dichte hekje geparkeerd, was op het zadel geklommen, zo over het hekje heen geklauterd en naar de speeltuin gewandeld. Vanaf die dag hebben je ouders het hekje maar gewoon opengezet en je geleerd hoe je moest oversteken.

En dat eigen willetje? Dat bleek ook toen je ouder werd en je eigen zakcentje verdiende bij Snackbar Henry’s. Als je vader Gerrit Jan je dan lief en beschermend 's avonds tegemoet fietste om je op te halen na je werk, vond je dat verschrikkelijk. Je kon dat prima alleen, vond je. Die onafhankelijkheid, dat planmatige en dat pure doorzettingsvermogen maakten jou een echte knokker. Je wist al vroeg wat je wilde: werken met mensen én met machines, maar niet als verpleegkundige. En zo vocht je je met veel discipline door je opleiding heen, rechtstreeks naar de Röntgenafdeling van het ziekenhuis.

En nu jij, Rutger.

Aan de andere kant van het verhaal groeide jij op, Rutger. Vanaf de allereerste seconde was er een diepe, intense verbondenheid met je ouders. Je vader Johan herinnert zich de bevalling via de keizersnede nog als de dag van gisteren. Hij mocht jou als allereerste in zijn armen sluiten, wat nu nog steeds een onuitwisbare indruk op hem achterlaat. Het voelde als diepe verbondenheid. Je moeder Anita voelde die bijzondere band al in de buik, waar de kleine Rutger vrolijk van de ene naar de andere kant bewoog als ze haar hand op haar zwangere buik legde.

Als klein jochie kon je je eigen naam nog niet goed uitspreken. Als mensen vroegen hoe je heette, zei je steevast: "Ik heet Hugge". Je had toen al een ijzersterke eigen identiteit, nam snel het voortouw en toonde toen al natuurlijke leiderschapskwaliteiten. Ook verbaasde je iedereen met je logica. Als iemand grapte: "Rutger is een kleine suffert", reageerde je direct met: "Nee hoor, ik ben een grote suffert!". En toen Johan voorspelde dat je later ondernemer zou worden, corrigeerde de kleine Rutger hem direct: "Nee hoor, ik word bovennemer!".

Je bleek een geboren techneut te zijn. Je sloopte speelgoedpoppen. Niet om ze kapot te maken, maar je haalde systematisch alle ledematen en het hoofd eraf om puur technisch te begrijpen hoe zo'n pop in elkaar zat. Urenlang kon je fröbelen, pennen uit elkaar schroeven en bouwen met je allergrootste hobby: Lego. Een passie die je trouwens tot op de dag van vandaag nooit hebt losgelaten.

Verder was je op jonge leeftijd al in staat om situaties op een briljante manier uit te leggen. Samen met je anderhalf jaar oudere broer Niels — die ontzettend belangrijk voor je is en door wie je mede zo sociaal vaardig bent geworden — haalde je de nodige streken uit. Zo besloten jullie op een dag de splinternieuwe Volkswagen Passat van vader Johan een grondige wasbeurt te geven. Heel lief gedacht, ware het niet dat jullie de auto wasten met water en... stenen. Resultaat: een krasvrij resultaat was ver te zoeken en een schadepost van maar liefst 3000 gulden.

Ook op school liet je van je horen, Rutger. Johan had ooit voor een vrijgezellenfeest een luide sirene met een tijdklok gebouwd. Jij vond dat zo machtig interessant dat je er zelf ook een in elkaar knutselde voor op school. Een briljant stukje techniek, alleen de timing was wat ongelukkig: de sirene loeide keihard door de gangen precies op het moment dat op school de Cito-toets werd afgenomen.

Toch was jij ook de man die overal mee wegkwam en de dans ontsprong. Moest de vijverbak met zand gevuld worden? Dan waren je neven Lars en Robert keihard aan het zwoegen, terwijl jij heerlijk relaxed op je schep stond te leunen. Er werd je toen lachend gevraagd of je soms bij de Larcom werkte. Klusjes waren over het algemeen sowieso iets waar jij pas verscheen als het werk al bijna gedaan was.

Wat velen misschien niet weten, is dat je een fanatieke volleyballer was en bizar lenig bent. Op de trampoline haalde je de meest waanzinnige capriolen uit — waaronder een legendarische sprong in je blote kont. En kleinzerig? Absoluut niet. Tijdens een trip naar Euro Disney toen je 7 jaar was, viel je hard op je arm. "Papa, ik heb een zere arm", zei je koelbloedig, om vervolgens de hele dag onverstoord in elke achtbaan te stappen. Pas 's avonds zag Johan dat de arm pijnlijk blauw werd. Bij de dokter bleek hij gewoon gebroken te zijn! Je gaf geen krimp, ging in het gips en stapte de volgende dag zonder één traan te laten weer in iedere attractie.

Je moeder Anita herinnert zich ook nog de dag dat er luizen werden geconstateerd bij jou. Je vader Johan dacht het probleem wel even efficiënt op te lossen en schoor je rigoureus helemaal glad kaal. Het resultaat: de luizen waren weg, de haren waren weg, maar er zat wel een boze moeder op de bank!

Ondanks deze chaos was je al vroeg volwassen. Je ouders gaven je altijd veel vertrouwen. Je kreeg vroeger bijvoorbeeld geen vast zakgeld, maar werd uitbetaald op basis van je rapportcijfers: een 10 leverde 20 euro op, een 5 slechts 2 euro. We begrijpen allemaal: jij zorgde er met je zorgvuldige brein wel voor dat je cijfers nooit lager dan een 6 waren.

Dat je vroeg volwassen was bleek ook uit het feit dat je al op je 17e bijna helemaal zelfstandig je hele reis naar Australië regelde om daar in de tuinen te werken. Daar ontsnapte je overigens aan de dood toen je tijdens het tuinieren met je hand op slechts 10 centimeter afstand van een brown snake zat, een van de meest giftige slangen ter wereld. Later reisde je voor je studie ook nog naar India. Je was werkelijk een jonge, sociaal vaardige wereldburger die uitstekend met tegenslagen kon omgaan.

En hoewel je al zo volwassen was, bleef de speelsheid erin zitten. Je bent namelijk dól op verkleedpartijtjes. Tijdens skivakanties met je broers ging je gerust als Teletubbie de skipiste af.

Op het Vechtdal College braken de gouden jaren aan. Het moment dat jullie werelden elkaar kruisten. De kennismaking ontstond via de gezamenlijke vriendengroep. Tussenuren werden doorgebracht bij Rian met patat en snacks, waarbij Clarissa haar liters melk waarschijnlijk even inruilde voor een frietje.

Voor de 18e verjaardag van Rutger kreeg jij, Clarissa, een uitnodiging. Hoewel je hem amper kende, trok je eigen willetje je er toch naartoe. Die avond werd de volwassen variant van het hilarische actiespel Stef Stuntpiloot gespeeld. Rutger keek naar jou en wist het meteen: zij heeft iets wat andere meisjes niet hebben. Je was "leuker dan leuk”.

Het duurde tot augustus 2015 voordat de werkelijke vonk oversloeg. Niet op school, niet bij Rian, maar... in de tuin van de dominee tijdens een examenfeest. De hemelse goedkeuring was dus vanaf die dag al binnen.

Kort daarna volgde jullie allereerste date. Moeder Janet weet nog goed dat ze samen met jou in de auto onderweg was naar Dedemsvaart, toen je plotseling met een enorme straal in je ogen riep: "Hé, daar fietst Rutger!". Dat was het moment dat het ook voor de buitenwereld duidelijk werd.

Toen was het, Rutger, tijd voor de legendarische ontmoeting met de ouders van Clarissa in Epe, waar Gerrit Jan en Janet kampeerden. Rutger, je werd door je vader Johan 'gedropt' bij de ingang van de camping met je tasje onder je arm. Om de traditie in ere te houden, moest je de eerste nacht moederziel alleen in de voortent slapen. Voor Gerrit Jan en Janet was jouw aanwezigheid vanaf het begin heel vanzelfsprekend en vertrouwd, al duurde het wel even voordat de rustige Rutger echt loskwam.

De tweede dag op de camping werd een vuurproef op het Heerder Strand. Clarissa werd onder haar voet gestoken door een wesp. Rutger veranderde direct in de ultieme, zorgzame gentleman en vroeg de hele tijd of hij je moest dragen. Clarissa vond dat natuurlijk onzin, maar je wist wel: die hou ik.

De dag daarna moest je alweer terug naar Dedemsvaart, Rutger. Vrienden van de familie boden aan je mee te nemen naar Zwolle om je op de bus te zetten. Janet baalt hier achteraf nog steeds van; ze vindt dat ze je die dag zelf hadden moeten wegbrengen. Want het beeld van jou dat eenzaam, alleen en volgens Janet 'echt zielig' achter in die auto zat, staat in haar geheugen gegrift. Maar die eenzame reis bracht jou wel tot een historisch besluit. Omdat je naar eigen zeggen best wel een schijterd was, stuurde je Clarissa onderweg een WhatsApp-berichtje met de vraag of jullie verkering wilden. Clarissa dacht: dat had je ook op de camping kunnen zeggen! Maar natuurlijk antwoordde jij Clarissa direct met een volmondig JA.

Het was aan!

Rutger, jij ging dat jaar met je moeder naar Terschelling en kocht daar een prachtige halsketting voor Clarissa, die ze vandaag de dag nog steeds bijna dagelijks draagt. Daarna ging je met je vader naar Kreta, waar je tot lichte irritatie van Johan continu zat te appen met Clarissa. Toen Clarissa voor het eerst bij jouw moeder Anita bleef slapen, scoorde de anders zo luie Rutger direct punten. Je stond erom bekend dat je klusjes graag vermeed, maar toen Clarissa's bed opgemaakt moest worden, was dat werkelijk in een mum van tijd geregeld!

Begin 2016 werd Clarissa direct uitgenodigd voor de skivakantie van de familie Weekamp. Vijf dagen skiën! Nou ja….. Clarissa zat vier van de vijf dagen braaf in de skiklas. Maar de verliefde Rutger lapte alle skiregels aan zijn laars. Waar het normaal de traditie is dat de skiklas samen luncht, zorgde jij er elke middag persoonlijk voor dat je aan de lunchtafel van Clarissa zat. Skiën werd jullie ultieme gezamenlijke passie. Elk jaar moeten jullie naar de sneeuw, al mag dat wat Clarissa betreft niet ten koste gaan van de zomervakantie.

Tijdens die skivakanties beleefden jullie trouwens ook memorabele momenten met vader Johan. Zo skiede Johan een keer een vrouw omver, met een flinke hersenschudding tot gevolg. Rutger, jij nam direct de leiding over, ontfermde je over je vader en verbood hem die avond ten strengste om een biertje te drinken. Johan luisterde braaf naar zijn zoon.

Toen de studententijd aanbrak, werd jullie relatie pas écht volwassen. Clarissa ging in Groningen studeren en woonde vervolgens in een zusterflatje in Apeldoorn. Ondanks het feit dat ze daar een onhandige hoogslaper had, was jij, Rutger, nagenoeg altijd in Apeldoorn te vinden in plaats van bij je studie in Leeuwarden. Je hielp haar met álles. Dat jullie een onverslaanbaar team zijn, bleek toen jullie kort daarna besloten samen te gaan wonen in een flat in Apeldoorn, waarna jullie later verhuisden naar een eengezinswoning.

In jullie relatie vonden jullie de ultieme balans. Rutger is de man van de impulsen en de techniek. Heb je net een 3D-printer waar je nog lang niet alles van snapt, zie je online de nieuwste versie en wil je die direct kopen. Clarissa is dan degene die jouw gedrag perfect weet te sturen. Ze zet je met beide benen op de grond en zegt: "Rutger, zoek eerst eens uit wat je huidige printer allemaal kan." Ze zorgt er ook voor dat je op tijd stopt met klussen in de tuin en op tijd aanschuift voor het eten.

Andersom is Rutger de redder in nood bij Clarissa's weloverwogen besluitvorming — oftewel haar acute keuzestress. Welke kleding moet ze aan? Wat moet er mee op vakantie? Rutger, je hebt daarin moeten leren loslaten: "Als het maar in de auto past, vind ik het prima!". Zelfs als er stress ontstaat in een restaurant over welke theesoort Clarissa moet kiezen, breng jij de rust terug en hak je de knoop door.

Jullie doen alles samen: het huishouden, koken, tuinieren en gamen. Rutger wint steevast de race- en vechtspellen, maar Clarissa is absoluut onoverwinnelijk in de puzzelgames. En na zo’n drukke dag kijken jullie samen een film, waarbij Clarissa gegarandeerd steeds steviger tegen Rutger aan kruipt om vervolgens lekker in slaap te vallen. Samen lachen jullie om jullie eigenwijze huisgenoot, hond Perra, die weer eens weigert te luisteren. Via de camera houden jullie Perra goed in de gaten en genieten jullie van elk moment van haar eigenwijze streken.

Eveneens uniek is jullie band met de huishoudelijke apparaten, die jullie allemaal een eigen naam hebben gegeven:

• De robotmaaier heet Maaike.
• De wasmachine heet Bibooh (naar het geluid dat hij maakt).

De robotstofzuiger luistert naar de naam Robbie.

Het bamboe windorgel heet PlokkePlokke.

• De afzuigkap heet Woei.

En sinds kort is daar Clarissa's nieuwe passie bijgekomen: lasergraveren. We zijn heel benieuwd naar de naam van die machine!

Naast jullie leven samen zijn de vrienden onmisbaar. De weekenden weg met Sem en Jessica, en Nicky en Selina — jullie zogenaamde 'Kruistochten' — zijn legendarisch. Het thema "Drinken en Uitbrakken" is tijdens die weekenden inmiddels gepromoveerd tot topsport.

Leuke momenten samen zijn top, maar de échte test komt pas als je elkaar moet missen. Jullie waren pas drie maanden samen toen Rutger al voor vijf maanden naar Australië vertrok. Eind 2017 draaide Clarissa de rollen om en ging zij voor haar studie naar Berlijn. Gelukkig hing ze wel wat vaker aan de lijn dan Rutger, die vanuit de outback welgeteld twee keer belde. Maar eerlijk is eerlijk: Rutger, jij was degene die haar dat duwtje in de rug gaf om haar grenzen te verlegen. Zonder jou had ze die stap nooit durven zetten.

Jullie zijn zo ontzettend trots op elkaar. Rutger op het moment dat Clarissa haar HBO-diploma behaalde in Groningen. Clarissa op Rutger toen hij stopte met zijn opleiding en via een intensief traineeship een fantastische carrière opbouwde.

De afgelopen tweeënhalf jaar is jullie fundament helaas ook getest door diep verdriet. Jullie moesten afscheid nemen van enkele dierbaren. Het zijn die zware momenten die jullie nóg dichter bij elkaar hebben gebracht en hebben bewezen dat jullie onvoorwaardelijk op elkaar kunnen bouwen. Jullie zijn elkaars rots in de branding!

Clarissa, jij bent voor de familie van Rutger het fundament waarop hij kan bouwen, een absolute aanwinst voor de familie. Je bent voor Johan, Mandy en Anita een schoondochter waar ze trots op zijn en respect voor hebben, en met wie Rutger zijn handen mag dichtknijpen. Andersom is de familie van Clarissa erg ingenomen met jou, Rutger. Vanaf de eerste dag opende dit warme nest zich volledig voor jou. Je hoort er nu zo vanzelfsprekend bij, alsof het altijd al zo heeft moeten zijn.

Oh ja, en Clarissa, wie kan nu zeggen dat ze twee fantastische schoonmoeders heeft?

Na het Apeldoornse avontuur zijn jullie vorig jaar verhuisd naar jullie droomplek in Schuinesloot.

En toen kwam de vakantie in Frankrijk, op 29 juni vorig jaar. Jullie maakten een schitterende, rotsachtige hike bij Cirque du Mourèze. Daar, op die Franse bergwandeling, ging Rutger op één knie. Je hebt het stiekem allemaal op video opgenomen! Maar die beelden houden jullie lekker voor jullie zelf, want het is en blijft júllie intieme moment.

Vandaag staan jullie hier! 11 jaar na die eerste patatjes bij Rian.

Gerrit Jan en Janet, Johan, Mandy en Anita geven jullie als gouden raad mee: ga zo door zoals jullie nu doen! Blijf lief voor elkaar, laat elkaar vrij, en mocht je een keer ruzie hebben: praat het uit voordat je gaat slapen.

Jullie vieren dit niet alleen, maar met de belangrijkste mensen om je heen. Jullie ouders en vrienden barsten van de trots. In het bijzonder Laurens en Lianne, die het goede voorbeeld al hebben gegeven. Lianne, jij bent voor Clarissa niet alleen een zus, maar echt haar beste vriendin. Diezelfde diepe trots is er bij Rutgers moeder, die onmisbaar voor hem is. En Sem, jij bent Rutgers rots in de branding door dik en dun; de man van de goede gesprekken en de man die hielp dit schitterende maatpak uit te kiezen.

De toekomst lacht jullie toe in Schuinesloot. Eerst gaan jullie heerlijk vakantie vieren in Turkije om na te genieten. Volgend jaar staat de ultieme huwelijksreis op het programma: 5 weken lang terug naar Australië.

En de grootste droom van alle ouders hier? Dat het jullie gegeven mag zijn dat jullie in Schuinesloot een prachtig gezin stichten met kinderen en daar dolgelukkig mee worden.

Jullie zijn samen echt één team: positief, creatief, rustig en vol liefde. Jullie genieten volop van elkaar.

Rutger, jouw ultieme geluksmoment was laatst nog tijdens de dansles voor de openingsdans. Je keek Clarissa aan en dacht: "Wauw, dat ik met haar mag trouwen!". Clarissa keek wel terug, maar die was in gedachten puur aan het overleven om de danspasjes te onthouden. Prachtig.

En Clarissa, jij geniet juist van de momenten waarin Rutger écht Rutger is. Hij brengt rust, maar haalt ook het avontuur in je naar boven. Je zei het zelf al zo mooi: als hij niet zo ontzettend lief voor je was en precies was wie hij is, dan was het natuurlijk nooit wat geworden tussen jullie.

Clarissa en Rutger.

Nu we hebben geluisterd naar jullie prachtige verhaal, is het moment aangebroken waar we hier allemaal voor zijn gekomen. Het formele en officiële moment van deze dag. Ik ga jullie nu de officiële levensvraag stellen.

Voordat ik dat doe, vraag ik aan jullie beiden om elkaar de rechterhand te geven en elkaar aan te kijken.

(Jullie geven elkaar nu de rechterhand)

Jullie zijn voor mij, buitengewoon ambtenaar van de burgerlijke stand verschenen, om, in vertegenwoordigheid van ons allen te verklaren dat je bereid bent je aan de wettelijke verplichtingen van het huwelijk te houden. Ik verzoek de aanstaande echtgenoten antwoord te geven op de vragen die ik jullie nu afzonderlijk ga stellen.

Rutger Weekamp, verklaar je aan te nemen tot je wettige vrouw Clarissa Odink, en beloof je getrouw alle plichten te zullen vervullen, die door de wet aan de huwelijkse staat worden verbonden?

Wat is daarop jouw antwoord?

Rutger Ja

Clarissa Odink, verklaar je aan te nemen tot je wettige man Rutger Weekamp, en beloof je getrouw alle plichten te zullen vervullen, die door de wet aan de huwelijkse staat worden verbonden?

Wat is daarop jouw antwoord?

Clarissa Ja

Als ambtenaar van de burgerlijke stand van de gemeente Hardenberg verklaar ik hierbij, dat Rutger Weekamp en Clarissa Odink door het huwelijk aan elkaar zijn verbonden.

Dames en heren, familie en vrienden, met een groot en warm applaus presenteer ik u: het kersverse echtpaar Weekamp! En ja, jullie mogen elkaar kussen!

En dan is het nu tijd voor de ringen! Levi kom maar naar voren en geef de ringen maar aan tante Clarissa en oom Rutger.

Rutger en Clarissa, jullie mogen de ringen bij elkaar omdoen als symbool van jullie oneindige liefde en trouw.

(De ringen worden nu uitgewisseld)

Laat ze maar eens zien! Applaus!!

Dames en heren, familie en vrienden, u mag allemaal weer gaan zitten.

We hebben zojuist gehoord dat Clarissa en Rutger volmondig 'ja' tegen elkaar hebben gezegd. De ringen zijn gewisseld en de liefde is bezegeld. Maar om dit huwelijk ook voor de wet officieel te maken, moeten er nog een aantal handtekeningen worden gezet op de huwelijksakte.

Voordat we daartoe overgaan is het belangrijk om te weten wat jullie eigenlijk tekenen. Op 25 september 2026 is het huwelijk voltrokken tussen Rutger Johannes Bernardus Weekamp, geboren op 18 november 1996 te Hardenberg, zoon van Johannes Hendrikus Weekamp en Anna Engelina Meijer en Clarissa Odink, geboren op 9 november 1997 te Hardenberg, dochter van Gerrit Jan Odink en Janna Hendrika Spijker. Zij hebben verklaard dat zij elkaar aannemen tot echtgenoten en getrouw alle plichten te zullen vervullen die de wet aan de huwelijkse staat verbindt. Waarna ik als buitengewoon ambtenaar van de burgerlijke stand van de gemeente Hardenberg, uitspraak heb gedaan dat Rutger en Clarissa door het huwelijk aan elkaar zijn verbonden. Als getuigen waren aanwezig Johan Weekamp en Anita Meijer en Gerrit Jan en Janet Odink.

Hiervoor hebben jullie, Clarissa en Rutger, 4 ontzettend belangrijke personen gevraagd om als getuige op te treden. Jullie eigen ouders, die de basis hebben gelegd voor wie jullie nu zijn en die vandaag letterlijk getuige zijn van deze officiële stap.

Ik wil als eerste aan jullie, het kersverse bruidspaar, vragen om de akte te ondertekenen. Clarissa, jij mag als eerste de pen ter hand nemen, daarna is de beurt aan jou, Rutger.

(Clarissa en Rutger tekenen de akte)

En dan is het nu de beurt aan de getuigen. Gerrit Jan en Janet, de trotse ouders van Clarissa, ik wil jullie vragen om naar voren te komen en jullie handtekening te zetten om te bevestigen wat jullie zojuist hebben gehoord.

(Gerrit Jan en Janet komen naar voren en tekenen)

Dank jullie wel. Dan vraag ik nu Johan en Anita, de trotse ouders van Rutger, om naar voren te komen en jullie officiële ja-woord aan deze akte toe te vertrouwen.

(Johan en Anita komen naar voren en tekenen)

Als allerlaatste zal ik zelf de akte tekenen.

De handtekeningen zijn gezet, de inkt is droog. Het huwelijk is nu officieel en wettelijk helemaal rond! Van harte gefeliciteerd! En als buitengewoon ambtenaar van de burgerlijke stand heb ik nu de eer om jullie als eerste te feliciteren.

Felicitatie en eventueel overhandigen van het trouwboekje.